Kliknij i wysłuchaj

„Nagranie zaczyna skrzypienie drzwi, to znaczy dźwięk, który można tak skojarzyć. W rzeczywistości był to dźwięk przewróconego drzewa, które opierało się na innym, jakby czekając, aż przy okazji silnego wiatru runie na ziemię. Na razie skrzypi i sprawia przy tym, że chodzenie po lesie odsyła jakby do innego, bardziej ludzkiego miejsca — domu lub co najmniej jakiegoś budynku.

To, co ludzkie, słychać bardzo wyraźnie. Nagranie zrobiłem w centralnej części rezerwatu, przy jednej z bocznych ścieżek odchodzących od główniej drogi. Właśnie dlatego obok drzew, ptaków i przelatujących blisko mikrofonu owadów słuchać też dźwięki rowerów czy, w końcowej części, przejeżdżającego pociągu. To wtedy ptaki stają się najgłośniejsze, jakby konkurując z tą maszyną.

Nagranie zamyka dźwięk motoru, które najprawdopodobniej nawet nie przejeżdżał blisko, bo nie słyszałem go bez słuchawek. Tworzy to klamrę między otwierającymi nagranie dźwiękami jednoznacznie nieludzkimi a zdecydowanie ludzkimi na końcu. Przypadkowo powstała też dźwiękowa opowieść o przekształceniu, unowocześnieniu — od roweru do znacznie szybszego motoru. Pomiędzy jednym a drugim znajduje się rezerwat Olszynka Grochowska” — opisuje Dorian W. Widawski.

Nagranie powstało w czasie dwugodzinnej obecności w różnych częściach rezerwatu. Powstało z nieco dłuższego, prawie pięciominutowego materiału. W postprodukcji początek i koniec został zmieniony, usunięto jeden trzask ze środka nagrania, a całość została w niewielkim zakresie odszumiona filtrem.